Yok böyle bir bel ağrısı. Kaç gündür çekiyorum. Benim çektiğim yeter biraz da siz okuyun istedim. Siz dediklerimde bloğumu takip eden 3-5 kişi. Evet bu kadar kişi var. Acaba kaçı okuyor yazdıklarımı.
Neyse gelelim konuya, hep derslerden bu hale geldim ben. Otur otur otur al işte günlerdir ağrıyor her yerim. Aslında derslerde değil. Ders çalışıyorum havasıyla bilgisayarın başında geçirdiğim saatler. Savunmam hazır ben bilgisayar mühendisiyim işim bu. İşim bilgisayar evet ama bilgisayarın karşısında boş boş oturmak değil. Daha domain'den kendi adıma isim bile almadım. Tamam daha web sitesi yapmayı bilmiyorum ama zor bir şey değil. İşte bu kadar alakalıyım bölümümle. Her şey bölümümle bilgisayarla da alakalı değil. Bu aralar fazlaca bunalımdayım. Her şeyi dert edebiliyorum kendime. Bu yüzden bazen abartıyorum. Sevdiğim insana bunu belli etmek istemiyorum ama o da bu yazıyı okuyacak ve ne oldu sana diyecek. Belirgin bir şey yok ki ben de. Yoruldum, sıkıldım. Ben gezmek Yeni yerler görmek, yeni şeyler öğrenmek istiyorum. Fotoğraf işini geliştirmek istiyorum ayrıca resim üzerinde de biraz dursam yeter ama o da yok. Ne kendim için, ne işim için hiçbir şey yapmıyorum. Alışveriş kurtarır belki diyorum ama daha fotoğraf makinasının taksidini ödüyorum yeterince borcum var ama param yok o da boş. Gezeyim diyorum yaz okulu. Hadi yaz okulu bitti bitecek. Sonra Ankara. Ama ben oraya gidince ne yapacağım. Bütünlemeler çıktı ya onun için gene ders. Fazla yüklenmeyeyim size de yazık yani. güzel şeylerden bahsedeceğim merak etmeyin ama bu yazımda olmaz.

kimim ben?

ben kimdim, neydim, ne oldum
 nereye gideceğim? aklımda bir sürü soru var. ne olacak bana?
her şey şimdi güzel. yediğim önümde yemediğim arkdamda.
gündelik aşk da yaşamadım hiç. her şeyim düzenli. evim, odam, hayatım. ama eksik bir şey var sanki.işte onu bulamıyorum. bulamıyorum. genel olarak mutluyum. mutlu olmayı seviyorum. fakat eksik olan bir şey var. bu aşk değil, mutluluk değil, heyecan değil, hüzün değil. peki ne?

Bazen kendimi çözemiyorum

Yazıyorum, çiziyorum yine de olmuyor.
Hatta bazen çok küfrediyorum ama yine olmuyor.
İçimde çok şey kalmış sadece karşılaşacağım günü bekliyor.
Hep aynı şeyler, aynı konular ama atamıyorum şeyi bir kenara.
Bana bir yol lazım
Yeni bir hikaye lazım

kıskançlık

Aslında bunu en iyi ben anlatırım.
Bazen abartıyorum belki ama sevdiklerim söz konusuysa paylamak istemiyorum. Peki kimi, neden kıskanırım? Aslında belli bir sebebi yok. Öyle ondan var bende yok kıskançlığı yapmadım. Belki küçükken yapmış olabilirim:). Elimde değil seviyorsam birini kıskanırım. Küçükken annemi kıskanırdım ablalarımdan. Akla bak.
Şimdi de sevdiğim insanı kıskanıyorum. Hem de o kadar şaçma şeylerden. Bazen bıktırıyorum onu. Ama elimde olmuyor. Onu kıskandığım zamanlarda içim bir tuhaf oluyor. Bazen içim acıyor bazen kısa süreli bir nefret oluyor. Nasıl oluyor bilmiyorum. Bildiğim bu kıskançlığı bazen çok abartıyor olmam

insanlar

insanlar tanıdım, bencildiler
insanlar tanıdım, ruhsuzdular
insanlar tanıdım, mutsuzdular
insanlar tanıdım, hayalleri yoktu
ve bazı insanları tanıdım, hem hayalperest, hem mutlu, hem merhametli, hem candan

Neden yazıyorum niye yazıyorum bilmiyorum. Ama içimde kalan söylemediğim o kadar şey var ki. Sustum. Bazı zamanlarda yargısız infazlar yapıldı ve yanlış adımlar atıldı. Hiç hak etmediğim şeyler duydum. Yine sustum. Ama gördüm ki zaman beni haklı çıkardı. Susmam evet işe yaradı. Yaradı yaramasına da benim için hala soğumadı. Hak etmemiştim. İçimdeki gittikçe büyüyor ve sıkıntı yapıyor. Patlamaya hazır bir bombayım sanki. Elbette benim de konuşacağım günler gelecek. Kin tutmuyorum, tutmam da.Ama olmuyor eğer bir yerlerde söylenmemiş şeyler varsa rahatsız ediyor. İstediğim tek şey sabır zamanı var her şeyin. Sana göre ben kaybettim, bana göre de sen kaybettin. Ama işin özü şu ki ben konuşsam da konuşmasam da zamanla göreceksin ortada hiçbir şey yokken çıkardığın olayın sonucunun nereye vardığı. Belki ben kaybettim belki sen kaybettin ama en fazla sen kaybettin.